خوشه های خواستن

      آسمان تعهد    

   باد آواز احساس  سر داد  و

   با آغازین  خوشه های خورشید  امروز          

            من  متولد  شدم                         

                             *************************

      ابتدای مهرت  آغاز خویشتن  من 

      آنگاه  که مادرم  بانگ  درد  برآورد

    قبله ام تمام  خوشه های دنیاست   

           جانمازم  برگ است                              

                           ************************* 

     باد   داد  برآورد  سرود "عصیانی"    

        ابر  طربناک  بارید   

                         برگ  بارید  

                 گِل  شد خاکهای برخاسته از با د  زرد     

                مرگ     خزیده بر گوشه ای 

               در  هراس  تولد  خوشه ای                         

                        *************************  

آغاز مهرشان بود آسمان و زمین 

  در آمیزش  مهر 

         برگهایی متولد شده اند    که هنوز  عشقشان باران است                

                                     ************************* 

   توشه ام چندین  شعر  

   کوله بارم  شاخه  

  مادرم خورشید است که فقط  می تابد

   پدرم سومین فرزند زمین                 پاییز ا ست

                 از  گوشه  چشمانت    

  برای بافتن  یک شال    با خلالهای  باران                          بر  خیسی  شانه هام

                                           تا بپوشاند شکل  بغضم  را

                 برمحور  یک گلوی سرد

   صدایم می کند باز هم دریا

               به آغوش  بازیگوش  بازی باخته

        در لی لی  ساقها  و خاک نرم

       سنگ لیز و ناز

  های می کشد جیغ       دریا

         جای پای هرخزیده   روی ساحل  را

                    هر لمیده  تن به  سوی افتاب

                                                        گل را

      می شود پوشیده از امواج

                  رد پای خیس عاشق

     میشود اندام شاعر« ل َخ ت»

                می خزد نزدیک تر          دود  گندمزارهای  دور

   کمی انطرفتر باز       لی لی می کنی آغاز 

                              خروشان موج سخت     سر می دهد آواز

  صدایم می کند دریا و موج گرم

       های  باختم  من  قمار زندگی را  باز

   سیب  آورده ام  

     برای هم آغوشی امشب و یک عالمه آویشن و نرگس

         تشعشع آفتاب خواستنت ،قد کشیدن کودکی خواهش است

                بر تنه ً سخت دلواپسی های من

  نور آورده ام کشان کشان  تا چراغ نگاهت

                               چراغ فرو خته ام به هیچ چشمانت..

   در تالار بازوانم 

                  سخت

                       عشق بازی می کنی

        هم آغوشی مان  خجسته اما

           کاش گازی هم به سیب دندان خورده می زدی

      های پرنده ،انگشتان خیست را تکان بده

                       آخر می خواهد برف ببارد

       های گرگ، مراقب رد پنجه ها ی رفتنت باش

                       آخر می خواهد برف ببارد

      های روباه، کم رمق شده دستانت دیگر

                      آخر می خواهد برف ببارد

      های کبک، کمی سر به هواتر سجده کن

                     آخر می خواهد برف ببارد

     های شکارچی،قدر بلدرچین های هنوز کوچ نکرده را بدان

                     آخر می خواهد برف ببارد

      های همزاد ،  خاموش می شوی وگریه می کنی مرا

                    آخر دارد  برف می بارد 

                                 برف می بارد 

                                 برف

           چاک چاک چادرت پیچیده

                           از پیچ کوچه های رفتنت

          برق برق چشمانت چرخیده

                        تا نجابت خواستنت

        رفته ای وُ هنوز

            من دارم چوب عاشق نشدنم را می خورم

  --------------------------------------------------------

                             "زیبای آرام"

برای "سعیدۀ عاشق "تا برای سلامت اش ازخدایگار خواهش کنیم:

   برگهات سوزنی

                سایه ات سرو

                سرشار  از نگفتن

      دستانت، رُستنگاه ِ هر کدامشان عشق

                  تنت تراوشکده شهد خواستن و

                               دلت مَحرم دلهای ناشکیب،

              نهاده ام نامت را:لیلای بی قصه

    اینجا

    باران دارد یک ریز

      غر می زند

      به جاده های رفتن ات

     تو یک ریز داری می روی            

             به هرزگی اولین نگاه منتظر

      به  چشمهایی که بسته می شوند

     و آغوشیهایی که باز می شوند

    آنجا

        برف یک ریز دارد سوز می شود

        تا به آغوش تر کشی

         گرمای سیگار حریف شبهام

         اینجا

            باد یک ریز دارد مرثیه می خواند

            سکوتِ این نفسهای سیاه را

            بر گوش خوشه های دور

         و زمین این تازیانگاه شاد ی گریز

           پس می زند دانه اشکهای آسمان را

        و من یک ریز دارم عشق می ورزم

        به  همخوابگی های شبانه ات

        و لا یعقل

        رخوت می فروشم تا تنت

   به اندازه تمام سکسکه های قی شده ازمستیِ هرزگی ات

عاشق می شوی و دلبسته ، همه آه می شوی

                           دلدادگی می کنی و هی نگاه می شوی        

  می کشی ام کشان کشان همه کاش می شوم

                          راه به بیراهه می روی و تباه می شوی

                       سربه راه نمی شود،که هرزه راه می شوی

 تلخک می شوم وهمه شب ساز کوک می کنم

                          ساز مخالف می زنی و پادشاه می شوی

زلیخایی می کنی وعزیز مصر می کُشی

                                من یوسف کنعان وتو چاه می شوی

 فاحشگی می کنم و شب مستی همه شب

                            ارضا می کنی ام و دلیل گناه می شوی

تن می فروشی و بی شرم می شود تنت

                       هرزه ها سر می شوندو تو کلاه می شوی

قلم بدست بر آینه خانه ها نقش می کشی

                   همه را رنگ میکنی و خودت سیاه می شوی

مکار می شوی و شاهد می بافی از دُمت

                       من گرگ باران دیده وتو روباه می شوی

من دشمنی می کنم برایت و آدم می کشم

                   تو دشمن می تراشی و مرا بدخواه می شوی

این قصه گفتم امشب که عاشقم شوی

              چشم می بندی، آسمان می روی و ماه می شوی

دیده ام تمام پختگی ات

     از پنجره های آن قطار ی

               که دور می شوم

 لغزیده ام از پله های کوپه های خالی اش

          که می شنوی هنوز

چمدانم بوی تنت را

         یکی یکی از پنجره ها خالی می شود

و پیاده می شود تمام نگاهم

       از تک تک پنجره های قطار رفتنت

     باد می پیچدو خشک می شود لبم

                          از بوسه ندادن هات

یخ می زند چشمانم از باد و اشک ...

در ایستگاه آخر اما

     موهایم به استقبال تنهایی ات  باد می آورد

          تا خالی شدنم از تمام تو

                              پنجره های قطار را نبند...

آغازیدن گرفت خواستنت

 از به آغوش کشید ن

                     رد  پاها ی رفته ات

و آب شدن دستانم در برف

                  که بسویت آمده بود        تا مه

        یخ بسته حالا مژه هام

                   از اشکهای سرازیر ...

       دلم هم                 دارد امشب

                می گیرد

              رد خیسی روی تکه های شکسته آینه را